Aanneem kinders 2011/06/20

Ek lees so hier en daar blogs en vandag kom ek op Pienk Pantoffels af.

Sy vertel hoe sy uitgevind het wie haar biologiese moeder was, maar te laat….

Nou sit dit my weer aand die dink met kleinding.  Sy moeder het my net voor Kersfees gekontak en gevra of sy hom kan sien.  Ek wou eers nie, maar seun het so maand voor sy my gebel het, ‘n beroerte gehad en dit het my laat besef die lewe is bitter kort vir grudges en ek het toe maar ingegee dat sy hom weer kon sien.

Ek het baie streng voorwaardes gestel dat sy glad nie emosioneel mag raak as sy hom sien en my baby voor en my baby agter nie, en dat sy nie mag sê dat sy sy ma is nie.  Daar is geen manier wat ek hom sal ontwrig nie, want hy vra klaar of ek sy mamma is, want hy sien mos by die skool mammas kom haal sy maaitjies maar sy ouma kom haal hom.

Anyway, sy het gedoen soos ek gevra het, en ons het ‘n rustige uur saam deurgebring by Steers ( meneertjie is altyd honger).  Hy het die heeltyd gevra wat is haar naam, en dan het ek sommer vinnig gesê, Tannie.  Sy het vir hom ‘n kersgesenkie gebring asook een van sy ander ouma af wat so by the way hom nie eers gebel het op Kersdag of op sy verjaarsdag nie.

Sy het gevra of sy hom weer kan sien of bel, en ek het ingestem maar met presies dieselfde voorwaardes.

Ai, dit is darem jammer dat sy haar kanse so weggooi.. Hoekom moet ek haar weer ‘n kans gee nadat sy skielik weer stil geword het.  Vandag kry ek skielik ‘n sms uit die bloute om te hoor of ek alweer van seun gehoor het.  Daar is geen manier dat ek weer vir haar sal sê wat van hom geword het nie.  Die laaste keer het sy hom kom soek en gevind en terug op sy ou pad gesit.  Hy is op ‘n baie veilige plek op die oomblik, en hoe langer ek hom daar kan hou hoe beter vir hom.

Hoekom skryf ek skielik weer…. Omdat Pienkpantoffels my laat dink het oor wat ek eendag vir Zeethan gaan moet sê.  Hoe, waar, wanneer.  Dit pla my dat ek nie al die antwoorde het op hierdie vraag nie.