Hallo julle…

Soos julle seker agtergekom het, is ek die laaste ruk maar baie stil.  Ek sal seker vandag ‘n bietjie deurmekaar skryf vir julle, maar dis maar omdat ek deurmekaar verby is op die oomblik…

Hoekom?  Want ek worry my gat af.  Ek is BANG!!

Vandag is die “D” dag vir seun.  Hy gaan vandag voor die parool kommisie staan en vandag word seker besluit wanneer hy gaan uitkom.   Ons kyk na ongeveer die middel Julie, maar sal seker eers later presies weet.

Die 12de was hy 13 maande in die tronk.  Gewoonlik word hulle op parool gesit sodra hulle die helfte van hulle vonnis uitgedien het.

Ek loop nou al seker vir weke met hierdie bang gevoel.  Hoe gaan ons dit hanteer?  Wat gaan ons met hom maak?   Daar is soveel vrae wat op die oomblik onbeantwoord bly wat net tyd gaan leer.

Saterdag 2 weke terug kry my dogter ‘n oproep van seun af, ek moet dringend kom, hy kom al Maandag uit.  Ek het amper van my kop af geraak, ek was nie reg vir hom om die Maandag uit te kom nie.  Reëlings moet mos eers getref word vir hom.  Ek het toe gou die Sondag deurgery en gaan hoor wat aangaan.  Marcia het heeltemal verkeerd verstaan.  Hy was “eligble” vir parool van die 1ste Junie af, maar sou eers die parool kommisie die 15de Junie sien.  Hy wou my net laat weet om myself te kan voorberei.  (Ek was baie bly om te sien sy mind begin darem weer aan ons dink)

Ek was eintlik baie bly dat ek gegaaan het, dit was die eerste keer dat seun sy vrese aan my openbaar het.  Ons het seker vir twee ure gepraat, iets wat ek seker 10 jaar laas met hom gedoen het.  Hy is onsettend bang oor hoe mense hom gaan hanteer as hy uitkom.  Hy is ook bang dat hy nie sterk genoeg gaan wees om NEE te sê nie.  En en….

Maandag oggend bel ek om uit te vind hoe kan ek met iemand van die parool kommisie praat, en hulle gee toe vir my ‘n nommer.  Ek het toe met die hoof wat aan die parool kommisie sit, gesels.  Hy het vir my die parool voorwaardes gefaks om vir my bietjie ease of mind te gee, en as daar enige iets was wat ek wou byvoeg kon ek.  Die voorwaardes is nogal baie streng.  Hy sal onder huis arres wees en mag net met toestemming uitgaan.  As hy werk gaan soek moet hy “proof” hê dat hy wel werk gesoek het.  Hy sal automaties toestemming hê om Sondae kerk toe te gaan.  Hy gaan ook community service doen, ons weet nog net nie hoeveel ure per week en waar nie.  Hy mag geen dwelms of alkohol gebruik nie, hulle kan random toetse kom doen by die huis, en die eerste keer wat hy positief is, gaan hy terug tronk toe.

Om heel eerlik te wees, ek kan eintlik nie wag dat my “KIND” huis toe kom nie, om hom weer van vooraf te kan leer ken nie, sonder die dwelms.

Hy kan klein goed onthou, soos toe sy pa hom geleer houtwerk doen het, hoe ons stories vir hom gelees het, maar hy sê dat sy memory baie swak is, en die klein goedjies wat hy wel onthou, kan hy nie wag om met sy seun te doen nie.  Zeethan het op Moedersdag vir hom  pappa gesê  (ons het vir hom gesê dis sy pappa en hy moet sy pappa roep), en die uitdrukking op daardie kind se gesig toe Z pappa sê was priceless….  Dit was asof iets regtig in M se hart geruk het, en hy kon Z net nie uitlos die res van die tyd toe ons daar was nie. 

Hy het my een ding gevra, en dit is dat sy “eerste” uitstappie met Zeethan asseblief Zoo toe kan wees, omdat hy kan hoor hoe lief Zeethan diere het.  Hiervoor sal ek natuurlik toestemming moet gaan kry.

Ons sal elke dag stappie vir stappie vat,  my kind het nog baie “healing” om deur te gaan, en ons as familie, en dan sê ek hier my HELE familie, nie net die wat in ons huis bly nie, gaan hom al die ondersteuning gee wat hy nodig gaan hê.  As dit meen dat ek weer nagte moet omry om hom na NA toe te vat, sal ek dit doen.  Ons Doom wil klaar vir hom ‘n ondersteunings groep stig voor hy uitkom dat hy dadelik met die regte vriende kan omgaan. 

Dis waar Sonkind se Witgepleisterde grafte hier ter sprake kom.  Sonkind, dankie vir hierdie post van jou, ek wens ‘n hele paar mense lees hierdie post van jou!  Ek het vir seun daardie Sondag omtrent dieselfde gesê, hy moet net sy kop hoog hou en die mense in die oë kyk, en solank as wat hy skoon is hoef hy nie skaam te wees nie, mense sal eerder opkyk na hom omdat hy so sterk SAL wees om die euwel uit te los.

“Wat maak een mens beter as ‘n ander? Wat maak my moraliteit reg en joune verkeerd? Wie gee enigeen van ons die reg om ‘n oordeel oor ‘n ander uit te spreek of selfs net te dink? Het jy selfs net een myl geloop in die skoene van daardie persoon waaroor jy nou agter jou hand fluister?”

“Dink jy… alle mense wat in die tronk is, is sleg? Het jy al ooit ‘n geliefde in ‘n tronk besoek? Het jy al ooit deur ‘n glasvenster gesien hoe lyk opregte berou, sonder dat jy kan vashou en troos? Het jy al ooit nagte lank in jou drome gehoor hoe knars sleutels in slotte, terwyl jy al hoe verder weggelei word, terwyl jy teruggaan na vryheid en ‘n stukkie van jouself agterlaat? As jy nie het nie, moenie jouself aanmatig om oordele uit te spreek nie. Jy ken net ten dele.”

Net tyd sal leer wat nou vir ons voorlê, en ons sal dit alleenlik kan doen met

1. Die ondersteuning en liefde van ons familie en vriende wat nog in hom glo en

2.  Sonder Hom sal ons dit nie maak nie, ons sal net op ons knieë moet bly en op Hom vertrou!